از دامنه های شاه جهان...تا هرکجای ایران

با عرض سلام مجدد

دوباره خدمت رسيديم با چندبيت ديگر از كاتا تپيه سلام .قبلا بيان شد كه درسالهاي  86-85   اين شعر به تاسي از زنده ياداستاد شهر سروده شد اما اين قسمت از شعر(پنج مصرع اول )درسفري كه به زادگاه عزيزمان داشتم درست نقطه اي كه از طرف كوشكندر به سمت نوده چشم انداز زيباي ده نمايان مي شود في البدااهه به ذهنم رسيد لذا به شرح زير تقديم شماسروران مي گردد.

كاتا تپه گلديم سنه يتير ديم              عمرينگ يكو دردلرينن بينير ديم        

                               خوش گونلري بيرده ياده گتيرديم

هيچ يو خودي غريب آنام خبري            ديوار اوسته اوپديم بيرماق اثري (*)

حیف:نه گوزل گونله که گلمز گوروم            قره گونونگ دیونی من اولدو روم

                              خوشحال اولوم عزیزلری گولدوروم

گیدی او خوش گونله دوباره گلمز              خراب اولان ایشیم داهي دوزلمز

*: مصراع پنجم شايد براي خواننده گان عزيز مورد سئوال باشد لذا بايد عرض كنم كه اشاره اي است به گذشته، زماني كه هنوز آثاري از خانه باغ را داشتيم ديوارهاي گلي آن توسط خدابيامرز مادرم چيده شده بودو رد انگشتان رنج ديده وزحمتكش وي هنوز بر روي ديوارخانه باغ سختيها ورنجهاي روزگارش را روايت مي كردو بنده كه دلتنگ مادر بودم رد انگشتانش را مي بوسيدم و...

بدرود